Kom spelen!

 Echt spelen heeft geen nut nodig. Je doet het niet om iets af te vinken, ergens beter in te worden of een doel te halen. Je doet het omdat het fijn is. Omdat je ergens in opgaat. Omdat je lacht, beweegt, probeert, ontdekt en even helemaal bezig bent met het moment zelf. 

Johan Huizinga schreef in Homo Ludens al dat spel geen bijzaak is, maar een wezenlijk onderdeel van mens-zijn en cultuur. En juist dat voel je meteen als je weer eens echt speelt: je stapt even uit de rol van volwassene die van alles moet regelen, overzien en oplossen. Je hoeft niet te sturen. Je hoeft niet te presteren. Je mag er gewoon zijn. 

Dat maakt spelen zo bijzonder. Het geeft ruimte. Niet alleen letterlijk, maar ook vanbinnen. 

 Spelen ontspant op een andere manier dan even op de bank ploffen of gedachteloos door je telefoon scrollen. Het haalt je uit je hoofd en brengt je terug naar je lijf. Naar bewegen, reageren, lachen, proberen, uitwijken, klimmen, kijken. Je aandacht verschuift vanzelf naar wat er op dat moment gebeurt. 

En precies daarin zit de ontspanning. Niet in “nog even snel herstellen”, maar in het loslaten van alles wat de hele dag aan je trekt. Je lijf voelt lichter. Je hoofd wordt stiller. Je adem zakt. Er komt ruimte. 

Voor veel volwassenen is dat een gevoel dat ze amper nog kennen, terwijl ze het misschien juist hard nodig hebben. 

Als er ruimte ontstaat, gebeurt er vaak nog iets. Dan komt er weer beweging in je gedachten. Niet de druk om iets te bedenken of te maken, maar de speelse nieuwsgierigheid die vanzelf opkomt als je niet zo hard je best hoeft te doen. 

Stuart Brown beschrijft in zijn boek Play hoe spel het brein voedt en ruimte maakt voor nieuwe ideeën, flexibiliteit en veerkracht. En dat is eigenlijk best logisch. Wie speelt, durft meer uit te proberen. Je reageert spontaner. Je denkt minder in vaste lijnen. Je bent minder bezig met goed of fout. 

Spelen zet dus niet alleen je lijf in beweging, maar ook iets in je hoofd. Soms merk je pas achteraf hoeveel het je heeft gebracht. 

 Onderweg naar volwassenheid worden we vaak heel vaardig in van alles wat nuttig is. We plannen, regelen, presteren, zorgen, organiseren en houden veel ballen tegelijk in de lucht. Daar zijn we vaak ook nog trots op. Maar ergens onderweg raken we soms iets kwijt: het gemak waarmee we vroeger speelden. 

Niet omdat we het niet meer willen, maar omdat het niet meer vanzelfsprekend voelt. Alsof spelen iets is geworden waar je naar kijkt in plaats van aan meedoet. Alsof je er te oud voor bent, of alsof het pas mag als alles af is. 

Maar alles is nooit af. 

En misschien is dat precies waarom spelen zo belangrijk blijft. Omdat het je herinnert aan iets wat niet draait om moeten, maar om mogen. 

 Daarom is het zo fijn om een plek te hebben waar spelen weer gewoon mag. Waar je niet raar opkijkt als iemand gaat klimmen, lachen, proberen, mislukken en opnieuw begint. Waar het niet draait om hoe goed je ergens in bent, maar om hoe fijn het is om mee te doen. 

Bij Blijf Spelen! willen we die ruimte bieden. Een plek waar spelen weer vanzelfsprekend voelt. Ongedwongen, vrij en zonder dat je iets hoeft te bewijzen. Net zoals vroeger, toen je gewoon begon en wel zag waar je uitkwam. 

Soms heb je alleen even een plek nodig die je eraan herinnert dat het er nog is. Dat speelse. Dat luchtige. Dat vrije. 

 Dus voel je het kriebelen? Dat stemmetje dat zegt dat je wel weer eens wilt rennen, klimmen, lachen of gewoon even alles wilt vergeten? Neem dat dan serieus. 

Niet alles hoeft nuttig te zijn om waardevol te zijn. Soms is spelen precies wat je nodig hebt. 

Kom spelen. Gewoon omdat het mag.